Categorie archief: Egotrip

WIJ ZIJN VERHUISD!

De upgrade is gebeurd! Check voortaan mijn blog op http://www.exegeet.net, probeer een beetje te genieten van mijn schrijfsels, en vergeet niet om af en toe op de Google AdSense-balkjes te klikken. Mijn portefeuille dankt u zeer.

we-have-moved

Advertenties

Hands-on: ‘Bayonetta’ (Sega)

Vergeet Lara Croft: als je echt een chick wilt spelen die er een lap op geeft, moet je binnenkort Bayonetta in huis halen. Ik  had een eerste hands-on-ervaring met de game in de Belgische kantoren van uitgever Sega.

3469958358_999354ee95Aan videogames met uitzinnige gore zal het gamejaar 2009 alvast niet arm zijn. Eerst kwam Sega met het zieke MadWorld (op de gezinsvriendelijke Wii, nota bene), onlangs nog kliederde je in X-Men Origins: Wolverine het vele bloed dat de film miste rijkelijk tegen de muren op, en dit najaar krijgen we het bijzonder rauwe Bayonetta op ons bord. De eveneens bij Sega op stal zittende game is een soort Devil May Cry op speed, waarin je grote horden tegenstanders kunt fileren met je messen of aan gort kunt schieten met vuurwapens – die je vrouwelijke hoofdpersonage voor de lol aan alle ledematen bevestigd heeft, dus ook aan de voeten.

Als je Bayonetta een beetje goed wilt spelen, zit je vast aan een relatief ingewikkelde besturing, maar de makers van de game hielden het tegelijkertijd nog intuïtief genoeg om gewoon wat buttonmashen toe te staan. Switchen tussen slaan of schieten (voor dat tweede gewoon een beetje langer op de knop drukken) gaat ook nog wel. Maar ingewikkeldere handelingen, zoals meerdere tegenstanders in één zwaai afknallen vanuit een handstandje, vergden tot wel wat oefening voordat ondergetekende ze in de vingers had.

Na die nogal afmattende tutorial, die je beter niet overslaat als je de game een beetje ordentelijk wilt spelen, begint echter de lekkere brok. De level die ik speelde zag er bangelijk mooi uit, en de tegenstanders komen in mooi gechoreografeerde vlagen op je af. Als deze hands-on-ervaring een goeie indicatie is van het eindresultaat, wordt Bayonetta in ieder geval een erg goed gebalanceerde game, met een deftig evenwicht tussen intense actie waarin je heerlijk loos gaat op aanstormende booswichten, en exploratiegedeeltes waarin je rustig kunt rondlopen. Ook de bossgevechten zijn niet min, en leveren eveneens heel wat afwisseling: één van hen grijpt bijvoorbeeld de brug vast waarop je staat, zodat je na het uitdelen van een paar rake klappen in een (gelukkig eenvoudige) quicktime-event naar een ander platform dient te springen.

Aan het einde van zo’n bossfight haalt de bevallige Bayonetta tot slot haar geheime wapen boven: heur haar! Een magische aanval verandert de haren en de kleren van Bayonetta in een torenhoge demon, en die doet iets onbeschrijfelijks met het lijf en de ingewanden van een grote tegenstander. Ik was vooral aangenaam verrast over de subtiliteit waarmee het tijdelijk blote lichaam van Bayonetta wordt getoond: geen blote tiet te zien (want die worden bedekt door rondgonzende haren en repen van haar jurk die zich langzaam weer rond haar lijf drapeert), maar de prachtig gevormde kont van het hoofdpersonage komt wél eventjes prominent in beeld. Een mooie bonus voor al dat noeste gebeuk op de controllerknoppen.

Lees ook mijn coverstory over Bayonetta in het recentste nummer van GUNK!

Egotrip: De Morgen

Vandaag in de papieren versie van De Morgen heb ik het over een trend die ik al langer, met veel plezier, had zien aankomen: Hollywoodfilms van de toekomst bevatten terug meer échte effecten. Doet me terugdenken aan die autoachtervolgingsfilms uit de jaren ’80: als het shot niet helemaal goed was, reden ze nog een auto in de prak. Mooi!

drmanhattanfromtrailer

Egotrip: De Morgen

Ik opende vandaag de Cultuur&Media-pagina’s van De Morgen met een verhaal dat ik vorige week had opgepikt in New York: Hollywood is volle bak zijn filmklassiekers aan het klaarstomen voor een 3D-bewerking, die ergens in de komende jaren in de cinema moet komen. Staan voorlopig al vast: Disneyklassiekers als Toy Story, The Beauty and the Beast, en Alice in Wonderland.

demorgen

Egotrip: coverstory ‘Resident Evil 5’ (GUNK)

In de GUNK van deze maand, die sinds vandaag in de krantenwinkels ligt, heb ik het vijf pagina’s lang over Resident Evil 5, waarom ook deze brok 5719-gunkgrootzombiefictie weer bijzondere dingen zegt over de samenleving waarin wij vertoeven, en ook eventjes over het al dan niet bewuste (for the record: ik gok op niet) racisme in de game. Ik heb het daar slechts heel kort over, aangezien er vorig jaar – na de lancering van nieuwe beelden – eigenlijk méér controverse over de game was dan tijdens zijn effectieve lancering.

Verder nog wat over de RTS Demigod, en een korte beschouwing over hoe rockgames als Guitar Hero en Rock Band hun ziel verloren zijn sinds ze geen covers meer bevatten.

Egotrip: ‘Het einde der spelconsoles’

Vandaag open ik de Cultuur & Media-sectie van De Morgen met een misschien wel historische gebeurtenis in de videogame-industrie: op de Game Developer Conference wordt deze week de eerste videogamedienst vertoond die compleet platformonafhankelijk is, aan server-side rendering doet, waardoor er geen lokale hardware meer nodig is, en alle inhoud levert via digitale distributie. De titel is volgens mij niet gelogen: geef diensten als deze een paar jaar om door te breken (er staan er namelijk nog op stapel), en de heer Pachter heeft gelijk: ‘Dit is de laatste consolegeneratie’.

demorgen

Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat dit model de volgende vijf jaar nog niet echt zal doorgebroken zijn, waardoor het kantje-boordje wordt: de drie huidige consolefabrikanten zullen wellicht toch nog een volgende console op de markt brengen. Zeker Microsoft, wiens Xbox 360 dit jaar vier wordt. En ook Nintendo, dat zich niet richt op het publiek waarop OnLive wél duidelijk mikt: degenen die altijd de ‘state-of-the-art’ willen. Misschien keren in de toekomst traditionele spelconsoles, die werken met packaged media, wel terug naar de speelgoedwinkel, waar ze hun loopbaan begonnen, en worden ‘triple-A’-games in de toekomst geleverd via dit soort on-demanddiensten? Spannende tijden, in ieder geval.

Egotrip-galore

Afgelopen weekend was ik goed vertegenwoordigd in het tijdschriftenrek: in de recentste Clickx lever ik een overzicht van een twintigtal laptops, in MacFan bespreek ik de eindelijk gelanceerde Mac-versie van fotobewerkingssuite Picasa, en in De Standaard stond een gerecycleerd Clickx-stuk van mijn hand, over muziekstreamers in huis.

81_nu