Hollywood baalt stilaan van computereffecten

Hoofdpersonage Dr. Manhattan uit de recente stripadaptatie ‘Watchmen’ heeft een verblindend lichtgevende, blauwe huid. Om dat effect te bereiken, moest acteur Billy Crudup hele draaidagen door een speciaal pak met ingebouwde lampjes dragen. Het was nochtans veel eenvoudiger geweest om van Dr. Manhattan een volledig met de computer gemaakt personage te maken: de hedendaagse technologie laat dat perfect toe, en stelt de cineast zelfs in staat om de mimiek van een acteur in een 3D-model te gieten. Crudup had dus, in plaats van hele dagen in zo’n bloedheet kostuum rond te lopen, gewoon eventjes zijn gelaatsuitdrukkingen kunnen opnemen, het stemmenwerk doen, en klaar.
Maar regisseur Zack Snyder wilde dat niet: het zou de authenticiteit van de film niet ten goede gekomen zijn.

watchmen-ew-cover

Snyder is niet de enige Hollywoodcineast die het gebruik van digitale magie afbouwt in het voordeel van ‘echte’ speciale effecten, gemaakt met stuntmensen, protheses, springstoffen, schaalmodellen en andere attributen. Ook in ‘The Dark Knight’, een nieuwe verfilming van de ‘Batman’-strips die afgelopen zomer in de bioscoopzalen rolde, keerde regisseur Christopher Nolan terug naar de klassieke manier van filmmaken, door liever kostbare tijd te verliezen aan fysieke stunts dan de figuren simpelweg toe te voegen met de computer. Het krikte het budget van de film op tot bijna 140 miljoen euro, een bedrag dat veel lager had gelegen als computergestuurde effecten een prominentere rol hadden gekregen. Maar dat paste niet in het groezelige ‘noir’-realisme dat Nolan nastreefde in ‘The Dark Knight’. “Als een kijker iets opmerkt dat op technologie lijkt, herinnert hij zich ineens dat hij in een bioscoopzaal zit”, zei Nolan in het Amerikaanse maandblad Wired.

Ook in de voor 2012 geplande film naar het Tolkien-boek ‘The Hobbit’ zullen veel minder digitale effecten zitten dan in diens drie ‘Lord of the Rings’-voorgangers. Nochtans heeft regisseur Guillermo Del Toro de beschikking over de faciliteiten van Weta Digital, de digitale effectenstudio van ‘Lord of the Rings’-cineast Peter Jackson, en kreeg die laatste uitgerekend de als onverfilmbaar geachte boekentrilogie van J.R.R. Tolkien vertaald naar het witte doek dankzij digitale magie. Maar Del Toro wil het met ‘The Hobbit’ anders doen: hij wil minder werken met digitale effecten en meer met ‘animatronics’ of robotgestuurde attributen. “Computereffecten zijn maar een middel als een ander”, opperde hij in een interview met de ‘Lord of the Rings’-fansite TheOneRing.net. “Je mag daar niet mee overdrijven.”

Dat laatste is wat Hollywoodregisseurs de afgelopen tien, vijftien jaar anders precies hebben gedaan, menen heel wat cineasten en speciale effectenmensen. In de jaren ’80, met prenten als ‘Tron’, ‘The Last Starfighter’, ‘Young Sherlock Holmes’ en ‘The Abyss’, waren digitale effecten nog een trouvaille die nieuwsgierige bezoekers naar de cinema lokte. Maar sinds de grote doorbraak in de vroege jaren ’90, met ‘Terminator 2’, ‘Jurassic Park’ en ‘Forrest Gump’, begonnen regisseurs van publieksfilms stilaan te overdrijven met de technologie. Tot ze gemeengoed werd, en bij critici en publiek stilaan werd geassocieerd met hoogtechnologische niemendallen als ‘The Day after Tomorrow’, ‘The Chronicles of Narnia’ en ‘Speed Racer’.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.