Hands-on: ‘Bayonetta’ (Sega)

Vergeet Lara Croft: als je echt een chick wilt spelen die er een lap op geeft, moet je binnenkort Bayonetta in huis halen. Ik  had een eerste hands-on-ervaring met de game in de Belgische kantoren van uitgever Sega.

3469958358_999354ee95Aan videogames met uitzinnige gore zal het gamejaar 2009 alvast niet arm zijn. Eerst kwam Sega met het zieke MadWorld (op de gezinsvriendelijke Wii, nota bene), onlangs nog kliederde je in X-Men Origins: Wolverine het vele bloed dat de film miste rijkelijk tegen de muren op, en dit najaar krijgen we het bijzonder rauwe Bayonetta op ons bord. De eveneens bij Sega op stal zittende game is een soort Devil May Cry op speed, waarin je grote horden tegenstanders kunt fileren met je messen of aan gort kunt schieten met vuurwapens – die je vrouwelijke hoofdpersonage voor de lol aan alle ledematen bevestigd heeft, dus ook aan de voeten.

Als je Bayonetta een beetje goed wilt spelen, zit je vast aan een relatief ingewikkelde besturing, maar de makers van de game hielden het tegelijkertijd nog intuïtief genoeg om gewoon wat buttonmashen toe te staan. Switchen tussen slaan of schieten (voor dat tweede gewoon een beetje langer op de knop drukken) gaat ook nog wel. Maar ingewikkeldere handelingen, zoals meerdere tegenstanders in één zwaai afknallen vanuit een handstandje, vergden tot wel wat oefening voordat ondergetekende ze in de vingers had.

Na die nogal afmattende tutorial, die je beter niet overslaat als je de game een beetje ordentelijk wilt spelen, begint echter de lekkere brok. De level die ik speelde zag er bangelijk mooi uit, en de tegenstanders komen in mooi gechoreografeerde vlagen op je af. Als deze hands-on-ervaring een goeie indicatie is van het eindresultaat, wordt Bayonetta in ieder geval een erg goed gebalanceerde game, met een deftig evenwicht tussen intense actie waarin je heerlijk loos gaat op aanstormende booswichten, en exploratiegedeeltes waarin je rustig kunt rondlopen. Ook de bossgevechten zijn niet min, en leveren eveneens heel wat afwisseling: één van hen grijpt bijvoorbeeld de brug vast waarop je staat, zodat je na het uitdelen van een paar rake klappen in een (gelukkig eenvoudige) quicktime-event naar een ander platform dient te springen.

Aan het einde van zo’n bossfight haalt de bevallige Bayonetta tot slot haar geheime wapen boven: heur haar! Een magische aanval verandert de haren en de kleren van Bayonetta in een torenhoge demon, en die doet iets onbeschrijfelijks met het lijf en de ingewanden van een grote tegenstander. Ik was vooral aangenaam verrast over de subtiliteit waarmee het tijdelijk blote lichaam van Bayonetta wordt getoond: geen blote tiet te zien (want die worden bedekt door rondgonzende haren en repen van haar jurk die zich langzaam weer rond haar lijf drapeert), maar de prachtig gevormde kont van het hoofdpersonage komt wél eventjes prominent in beeld. Een mooie bonus voor al dat noeste gebeuk op de controllerknoppen.

Lees ook mijn coverstory over Bayonetta in het recentste nummer van GUNK!

Advertenties

Reacties zijn gesloten.