Interview Pam Grier (The L Word): ‘Ik doe niet aan comebacks’

Vijfendertig jaar geleden was Pam Grier, vooraan in de twintig en pas gearriveerd in Hollywood, al een bescheiden cinema-icoon: ze was de ster van ‘Blaxploitation’-films als ‘Coffy’ en ‘Foxy Brown’, prenten uit het B-circuit die vergeven waren van ruwheid en lust, en die voor het eerst het mainstreampubliek kennis lieten maken met de Afrikaans-Amerikaanse onderstroom. Maar dat liedje duurde niet lang. Eind jaren ’70 draafde ze al op in een gastrol in ‘The Love Boat’, en de twintig jaar die daarop volgden bracht ze door in de periferie van de Hollywoodindustrie, met vooral rollen in artistiekerige low-budgetfilms en een geregeld terugkerende rol in de tv-serie ‘Miami Vice’. Pas in 1997 werd ze terug opgevist door Quentin Tarantino voor de hoofdrol in ‘Jackie Brown’, een hommage aan het genre dat haar eventjes groot had gemaakt, en vier jaar geleden begon ze aan haar tweede carrière als icoon van een subcultuur: ze werd gecast als Kit Porter, het enige (min of meer ) heteroseksuele personage in de televisiereeks ‘The L Word’, en geldt nu als een lieveling van de lesboscene. Voor de producenten van de tv-serie over een stel lesbische twintigers en dertigers, die begin september aan haar vijfde seizoen begint op VijfTV, was Grier een godsgeschenk: een gevestigde actrice die al eventjes niets meer omhanden had, en die de serie wat geïmporteerde credibiliteit kon geven. pam_grier

“Ik voelde me zo vereerd”, zegt Grier. “De productieleiding had mijn intrede tot de cast als een verrassing gepland voor de anderen: ik werd stiekem de set op gesmokkeld, en ineens begon iedereen te juichen toen ze me zagen. Ik dacht: oh my god, wat een eer. Waarom willen ze in godsnaam mij hiervoor?”

Waarom wilde u het eigenlijk doen? Omwille van de inhoud van de reeks, of was u gewoon blij dat u werk had?

“Dat tweede ook, hoor. Maar ik ben heel sociaal en politiek geëngageerd – de reeks raakte bij mij een gevoelige snaar wat dat betreft. Ik wil constant geïnformeerd zijn, bijleren over de wereld, en heb een natuurlijke aversie voor stereotypering. De gemeenschap van gay, bisexuele en transsexuele vrouwen krijg je niet vaak van binnenuit te zien, maar toch slagen de makers van The L Word erin om hem accuraat te portretteren.”

Wat vindt u sympathiek aan uw personage?

“Ze is gewoon een persoon die op zoek is. Haar leven is niet gemakkelijk: ze draagt demonen uit haar verleden mee, er zijn kosten aan haar. Maar ze heeft haar leeftijd, en die leeftijd heeft haar wijsheid gebracht. Dus de obstakels waar ze zich overheen moet wroeten brengen de problemen van de andere personages in perspectief. Bovendien groeit samen met mijn personage het bewustzijn van de heterobuitenwereld ten opzichte van de gaygemeenschap. Er is al een tolerantie, een acceptatie, een comfortzone ten opzichte van lesbo’s, maar Kit verpersoonlijkt een verdere groei naar begrip.”

In seizoen vier exploreerde uw personage of ze zelf…

“…biseksueel is? Daar wordt fel over gediscussieerd onder fans van de serie, maar ik vind niet dat het klopt. Ze exploreerde haar seksualiteit, en ze werd geconfronteerd met de liefde van een andere vrouw en met de vraag of ze die kon accepteren. En belangrijker nog: of ze daar iets van kon teruggeven. Uiteindelijk bleek dat het niet lukte.”

Hebt u iets met stereotiepen? Ook in de jaren ’70 werd u bekend met films uit het ‘Blaxploitation’-circuit, dat een tegenbeweging vormde tegen de stereotiepe casting van Afrikaans-Amerikaanse acteurs en actrices.

189599~Foxy-Brown-Posters“Die benaming ‘Blaxploitation’ is gefabriceerd door Hollywood. Mensen zagen in films als ‘Foxy Brown’ voor het eerst een Afrikaans-Amerikaanse vrouw die niet op haar kop liet zitten. Maar voor mijzelf, en voor de omgeving waar ik vandaan kwam, was die zelfzekerheid iets heel natuurlijks. Ik kende gewoon niet die serviele rol die zwarte acteurs in Hollywood blijkbaar moesten spelen. Met die ‘attitude’ kwam ik vervolgens als jonge twintiger in de stad aan, en ik merkte meteen dat men dat niet gewend was. Het kwam misschien wel op het goeie moment: de filmindustrie zat toen nog in een fase waarin de houding tegenover Afrikaans-Amerikaanse acteurs aan het groeien was. Maar volgens mij had men de boodschap een film of twee, drie later al wel begrepen.”

Zijn er parallellen tussen ‘Foxy Brown’ en ‘The L Word’?

“Ik zie geen grote raakpunten. De samenleving is ook veranderd: we leven nu in een wereld waarin er meer wordt nagedacht, waarin oppressie geen plaats meer heeft. Iedereen heeft homoseksuele vrienden, zwarte vrienden, enzovoort. Er is meer kennis over de wereld, en dus ook meer openheid. The L Word gaat dus niet meer om het doorbreken van een stigma: die strijd is gestreden. Nu gaat het om het creëren van kennis, en van begrip, over de lesbogemeenschap. Want daar blijft wel een leemte: de samenleving staat er wel open voor, maar men weet nog steeds te weinig over die gemeenschap om hem te begrijpen. En dan is stereotypering niet ver weg.”

Wat begrijpt men dan niet?

“Mensen hebben bijvoorbeeld nog steeds de indruk dat er verschillende ‘types’ lesbiënnes zijn. Maar de realiteit is dat die gemeenschap een heel complexe microcosmos vormt. Er zijn zoveel variabelen, zoveel lagen. Een tweede element waarover de serie volgens mij doet nadenken is de vraag waarom we eigenlijk zoveel interesse hebben in de seksualiteit van anderen. Waarom kan mensen het schelen dat een vrouw met een vrouw slaapt? Omgekeerd geldt dat overigens ook: als een lesbische vrouw haar hele leven in de kast wil blijven, moet dat kunnen. Dat is haar keuze.”

Ziet u uw rol in The L Word als uw tweede comeback, na uw hoofdrol in Quentin Tarantino’s Jackie Brown in 1997?

“Ik doe niet aan comebacks. Ik denk gewoon niet in die termen. Als ik dat wel deed, zou ik maar één topfilm om de tien jaar kunnen doen, want ik ben een iets oudere, Afrikaans-Amerikaanse vrouw. En die worden niet elke dag gevraagd voor een hoofdrol. Maar dat hoeft ook niet: ik heb in heel wat indiefilms geacteerd en deed ook een hoop acteerwerk voor televisie. Je probeert alles wat je aanspreekt, dat is je job. Het feit dat je even niet in de publieke belangstelling bent geweest, betekent dus niet dat je niet hebt gewerkt. Ik heb een loopbaan die 35 jaar overspant, een privéleven waar ik gelukkig mee ben, sociale doelen waarvoor ik me inzet, ik train raspaarden op mijn ranch in Colorado… Ik laat mijn loopbaan niet definiëren door de pr- en marketingmensen of de media. Meer nog: ik vind het beledigend dat ze dat proberen. Mijn loopbaan is van mij, en ik ben de enige die ze in perspectief mag plaatsen.”

Advertenties

Reacties zijn gesloten.