Mia Kirshner (The L Word) heeft medelijden met mannelijke lesbogluurders

VijfTV zendt, in afwachting van het zesde en laatste seizoen van The L Word, op woensdagavond opnieuw de volledige reeks uit. Mooi zo, want het is een behoorlijk lekkere en ook slimme serie, die – in tegenstelling tot veel ander tv-voer van over de plas – wellicht in absolute schoonheid zal eindigen. Ondergetekende praatte vorig jaar met actrice Mia Kirshner, die de dolle schrijfster Jenny Schecter vertolkt in de serie.

mia_kirshner1Kirshner is ‘petite’, zoals vrouwen met haar uiterlijk liefkozend in het Engels worden genoemd: slank, lieflijk, klein van stuk, elegant. Maar in de televisieserie ‘The L Word’, over een groep lesbische twintigers en dertigers, toont ze aan dat ze ook een behoorlijk grote bek kan opzetten.  Jenny Schecter, het personage dat ze in de tv-reeks vertolkt, is ondraaglijk impulsief, wreed en onberekenbaar, maar bij momenten ook onvergetelijk grappig. Dat is maar goed ook, want het goed mesjogge personage dat ze vertolkt is een van de redenen waarom de serie zo boeiend is. Tegelijkertijd was ze, aan het begin van de reeks in 2004, de ‘bril’ waardoor de heterobuitenwereld kon binnengluren in de wereld van jonge lesbo’s: haar personage, dat in het begin van de serie uit de kast kwam, werd door de scenaristen van  gebruikt om de kijker binnen te loodsen.

Haar opgemerkte verschijning in de succesreeks bracht haar dan ook heel wat internationale erkenning mee. Meer, in ieder geval, dan het televisie- en filmwerk (ze speelde onder meer een biseksuele terroriste in de actiereeks ‘24’) dat ze voor de start van de serie op haar naam had staan.

Is Jenny Schecter uw belangrijkste rol tot nu toe?
“Ha natuurlijk, want het personage is vijf jaar lang met me meegegroeid. Dat doet iets met je, als actrice en als mens. Tot voor ‘The L Word’ deed ik vooral dingen in film, en die rollen klasseer je als je ermee klaar bent. Televisiewerk, daarentegen, heeft dat ‘meegroei’-aspect: je ziet het leven van je personage mee veranderen. Vijf jaar is lang, hoor: ook in je eigen leven maak je op zo’n periode heel wat veranderingen mee.”

De reeks stopt na het zesde seizoen. Bent u er zelf klaar mee?
“Ja, ik ben er klaar mee. Of ik zal er althans, na het afsluiten van de reeks, klaar mee zijn. Ik ben blij dat de producers hebben besloten om er een punt achter te zetten. Ik geloof niet in series die voorbij hun hoogtepunt zijn, en toch maar blijven voortkabbelen omdat de studiobazen het zo willen. Dat is voor niemand leuk: niet voor de mensen die de reeks hebben gemaakt, niet voor de acteurs, en zeker niet voor het publiek. Op deze manier sluiten we af in schoonheid. Het is tijd om te gaan.”

Wat hebt u geleerd van uw personage?
“Ze heeft in ieder geval een betere actrice van me gemaakt. Je krijgt niet vaak de kans om zo’n vermoeiend personage te spelen. Jenny is zo buitensporig, zo getikt. Dat maakt het een droompersonage, want ze geeft je de kans om als actrice alle registers open te trekken. Bovendien heb ik de waarde van vriendschap leren kennen, op een niveau dat ik niet kende voor de start van de serie. De vriendschap die ik heb opgebouwd met de andere actrices uit de reeks, die is voor het leven. Dat weet ik zeker.”

‘The L Word’ is ‘Sex and the City’ met lesbo’s, wordt wel eens gezegd. Klopt dat?
“Nee. De cultuur waarin de personages uit ‘Sex and the City’ en de onze zich begeven is heel anders. Er zit bijvoorbeeld een veel groter klasseverschil in ‘The L Word’ dan in ‘Sex and the City’: de hoofdpersonages uit die reeks bevinden zich alle vier in een hogere sociale klasse, terwijl er personages in ‘The L Word’ zijn die er veel beroerder voor zitten. Volgens mij is de enige gelijkenis dat de vrouwen in beide reeksen mooie kleren dragen. Maar ik vind het een mooi compliment, eerder dan een punt van kritiek: ‘Sex and the City’ is een goeie serie.”

Wat vindt u zelf zo goed aan ‘The L Word’?
“Ik ben niet zo goed in de dingen verkopen waaraan ik werk: daarvoor heeft de studio andere mensen in dienst (lacht). Maar ik denk dat de reeks de stereotypering van lesbiënnes een beetje heeft doorprikt. Die bestaat nog altijd, vind ik, en dat komt ook omdat hun leefcultuur zo besloten is. Het is moeilijk om die accuraat te tonen in televisiefictie, maar de makers van ‘The L Word’ slagen daarin.”

Er kijken ook heel wat heteromannen naar ‘The L Word’. En niet omdat ze het zo’n baanbrekende reeks vinden, maar omdat knappe vrouwen, zoals u, elkaar erin binnendoen. Hebt  u daar moeite mee?
“Mannen die dààrvoor naar ‘The L Word’ kijken, daar heb ik eigenlijk mee te doen. Toegegeven: er zit veel lesboseks in de reeks, maar driekwart van een aflevering bestaat toch uit gewauwel over relaties. Voor elke seks- of kusscène moeten ze dus het merendeel van de tijd dat een aflevering duurt het gezanik van vrouwen over hun relaties aanhoren. Dat moet dan toch een lijdensweg voor hen zijn?”

Dit interview verscheen in oktober vorig jaar in het mannenblad Ché.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.