Gameclassic: Pathway to Glory

Nu mobiele games uiteindelijk toch lijken door te breken, kan het geen kwaad om eens een game uit de prehistorie der mobiele ludologie opnieuw te bezoeken, die in zijn tijd (zo’n zes jaar geleden) al aantoonde dat mobiele games echt wel wérken. Als er een publiek voor is, en als ze goed zijn gemaakt, tenminste. Wat dat laatste betreft, zat het wel goed met Pathway to Glory. Alleen kwam het uit op die wonderbaarlijke mislukking van een N-Gage, de zakconsole van dat overmoedige Nokia.

34285

Jammer, want Pathway was echt wel een bijzonder leuke game. Het concept erachter – een turn-based strategiegame – was allerminst iets nieuws: het komt erop neer dat je soldaten uitzet over een WOII-slagveld, en hen binnen een bepaald aantal stappen hun ding laat doen. Van plaats veranderen kost je bijvoorbeeld passen, maar het neerschieten van tegenstanders of het bestellen van luchtdekking ook. Daarna is de tegenstander aan zet, en kun je er dus maar beter voor zorgen dat je gasten in dekking liggen.

Maar wat echt opviel in Pathway to Glory was de afwerking: de beelden die elke missie vergezelden en de newsreels die het opzet van de opdracht verklappen brachten je lekker erin, voor wie dat wilde was er historische duiding bij elke opdracht, en de communicatie tussen de soldaten werd van extra statische ruis voorzien om het geluid van een aftandse radio te simuleren. Soms was het zelfs een beetje erover met al die effectjes, zoals wanneer ontzielde moffen doodsreutels als ‘Mutti, ich komme Heim’ debiteerden.

Op de tere ziel van ondergetekende, die toen niet geloofde in mobiele games en zeker niet in de N-Gage, sloeg het in als een stalinorgel. De game was zo verslavend als een tube Pattex, en eindigde met een archimoeilijke finale, zodat er tijdens treinritten wel eens vuig werd gevloekt.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.