Recensie: ‘Grand Theft Auto: Chinatown Wars’ ***

Met de uitsluitend op de Nintendo DS gelanceerde aflevering Chinatown Wars keert de Grand Theft Auto-reeks in zekere zin terug naar zijn roots. De game speelt zich, net als de eerste twee afleveringen uit de illustere serie misdaadgames, in vogelperspectief af, en ziet er eigenlijk beter uit dan de allereerste Grand Theft Auto, die in 1998 op de eerste PlayStation en de pc verscheen. Maar tegelijkertijd zitten ook alle vernieuwingen die Rockstar Games vorig jaar in instantklassieker Grand Theft Auto IV stopte, zoals een gps en een intern e-mailsysteem, erin.

Sterker nog: Grand Theft Auto: Chinatown Wars is een volledige Grand Theft Auto-aflevering die in de Nintendo DS werd gepropt. De grafische vormgeving is wat cartoonachtiger, de muziek is uitsluitend instrumentaal en de verhalende ‘cutscenes’ zijn een stripverhaal in plaats van een animatiefilm met gesproken dialogen, maar het volledige Liberty City (een soort ersatz-New York) zit in de game, en de verhaallijn behoeft minstens een uur of twintig om te worden afgerond.

recruiting_drive_tif_jpgcopy

Chinatown Wars zou geen Grand Theft Auto-aflevering zijn als ze niet maanden voor de lancering al werd geplaagd door controverse, en jawel: het geweld werd deze keer van de roede gespaard, maar de ingebouwde ‘drugdealsimulator’, waarin een betrekkelijk ingewikkelde drugeconomie wordt gepresenteerd, kreeg eind vorig jaar al de banvloek over zich heen. Nu is Chinatown Wars inderdaad de eerste Grand Theft Auto-aflevering waarin drugdeals dé manier zijn om snel geld te verdienen binnen de game, en dat uitgerekend zo’n game op een gezins- en kindvriendelijke console als de DS verschijnt doet begrijpelijkerwijze eventjes de wenkbrauwen fronsen bij niet-gamers. Maar ook in andere relatief recente videogames, zoals de PlayStation 2-hit ‘Scarface: The World is Yours’, zaten relatief realistische drugdeals vervat, en daar werd dan weer met geen woord over gerept.

Die instantcontroverse is uiteraard eigen aan de Grand Theft Auto-touch, die ook in deze aflevering niet ontbreekt: een uit korte, bijzonder leuke missies bestaand misdaadverhaal dat flirt met het onwelvoeglijke, maar veel goedmaakt dankzij het naturalisme en de maatschappelijke satire in zijn plot. Die brengt de speler, zoals de titel al aangeeft, ditmaal in de Chinese onderwereld van een Amerikaanse grootstad, en heeft het eens te meer over thema’s als sociale afkomst, verraad, traditionele waarden versus de wetten van de straat, en de ongrijpbare American Dream.

Tijdens die queeste moet er veel worden gevochten, gemoord en gevlucht voor het gerecht, net als in de ‘grote’ GTA’s. Maar Rockstar Games maakte van Chinatown Wars ook een typische DS-game door er een hoop minigames in te stoppen: zo moet u auto’s stelen en molotovcocktails maken door een minispelletje te spelen.

En toch krijgt u als speler het besef niet van u afgeschud dat de Nintendo DS niet is gemaakt voor een game met de complexiteit van een Grand Theft Auto-aflevering. Uw personage beent zich bijlange niet agiel genoeg door de straten, en door de beschikbare besturingsfuncties te verdelen tussen de fysieke knoppen en het aanraakscherm zit u op de DS-knoppen te hengsten terwijl u angstvallig het styluspennetje in de aanslag houdt. Vaak moet er namelijk snel worden gealterneerd tussen de twee, en wanneer dat op cruciale momenten gebeurde kwam ondergetekende meer dan één keer te laat.

Deze recensie verscheen afgelopen vrijdag in de krant De Morgen

Advertenties

Reacties zijn gesloten.