Killzone 2: de recensie ***

Vorige week publiceerde ik in De Morgen mijn recensie van Killzone 2: drie sterren. Schamel, zeker gezien de game bij sommige onverdachte game-uitlaten, zoals 1Up.com, de volle honderd procent krijgt. Maar gelukkig zijn referentiebladen als Edge het, grosso modo om dezelfde redenen, wel met me eens.

‘Killzone 2’ behoort blijkbaar tot het soort games die, gewoon door er te zijn, rave reviews van de internationale pers verdienen. Maak een game waar niet teveel aan schort, hype het voldoende, en goeie kritiek van de gamebladen en –sites is uw deel, zo lijkt hier de boodschap. Het officiële PlayStation-magazine gaf de game de volle honderd procent, maar ook veel minder verdachte publicaties als IGN en Wired dichtten het een score van 90 procent of meer toe. En ondergetekende, die net als de schrijvers achter die jubelrecensies de game al drie weken zat te spelen, vroeg zich in toenemende mate af waarover ze het hadden.

killzone-2

Want first-person shooters als ‘Killzone 2’, waarin de actie wordt gepresenteerd door de ogen van het hoofdpersonage, zijn een oververzadigd genre, en Killzone 2 draagt rustig verder bij tot die saturatie. Het is een solide shooter, met een ordentelijk gechoreografeerd patroon in de golven van aanvallers die u overhoop moet maaien, een mooie visuele stijl, en de nadruk op strategie in plaats van in het wilde weg tegenstanders mitrailleren. Niets aan de hand dus. Maar er is geen enkel element dat de game boven andere spellen in zijn genre doet uitsteken. De choreografie levert niets wat Gears of War 2 of Halo 3 misten, de visuele presentatie in Resistance 2, een andere exclusief voor de PlayStation 3 gelanceerde shooter, was beter, en op gebied van strategie krijgt de game het nakijken van eender welke Call of Duty-aflevering.

Bovendien heb ik het nog niet over het belangrijkste manco gehad: de game mist een ziel. Als er de afgelopen twee jaar al eens een game boven het overaanbod aan first-person-shooters uitstak, was dat precies het element dat daarvoor zorgde: Bioshock, bijvoorbeeld, was een instantklassieker omdat de makers een compleet nieuwe wereld tevoorschijn hadden getoverd. Killzone 2, daarentegen, bulkt van de Hollywoodclichés, en gooit de speler te anderen male in de strijd met een fascistoïde buitenaards ras (de Helghast van de planeet Helghan) dat geen al te nobele bedoelingen heeft met de mens. Veel epiek en bombarie, weinig substantie.

De PlayStation 3 had dringend zijn eigen Halo 3 nodig, en die missie lijkt volbracht met Killzone 2: het is, net als zijn Xbox 360-concurrent, een zéér ordentelijke maar in geen enkel opzicht bijzondere game, die hoogstwaarschijnlijk onterecht het etiket van klassieker zal opgeplakt krijgen.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.