Gameclassic: War of the Monsters

“I’m Godzilla, you’re Japan”

De titel ‘War of the Monsters’ is al even debiel als hij goedgekozen is. Het is immers de vlag die een lading prima geselecteerde elementen uit talloze monsterfilms uit de jaren ’50 en ’60 dekt. Tijdens de intro van de game, die in 2002 op de PlayStation 2 verscheen, zien we hoe er met vereende krachten nog net een invasie van vileine buitenaardse wezens kan worden voorkomen. The end? Van de mensheid wellicht, want het eigenlijke spel moet juist nog beginnen. Uit de neergestorte tuigen van de buitenaardsen blijkt immers een goedje de aardkorst in te druipen, dat enkele torenhoge mutanten creëert. En het leuke is dat die, zonder daarbij al te veel ontzag te hebben voor hun omgeving, elkaar voortdurend naar het leven staan.

image002

Wat we krijgen is dus in essentie een knokgame maatje XXL. Je kiest een monster om te besturen (er zijn er een achttal, van een King Kong-kloon via een gigantisch reptiel tot een stenen gedrocht of een robot), en daarmee ga je de strijd aan in het decor van een welbepaalde wereldstad.

Hoeveel er van dat decor nog overschiet als je het niveau hebt doorstaan, hangt eigenlijk helemaal van jezelf af. In de traditie van de monsterfilms uit het B-circuit van weleer, gaat een en ander immers gepaard met de nodige destructie. Voor je het weet trem je je tegenstander dwars door zo’n gebouw heen, wat de structurele integriteit van het bouwsel – en uiteindelijk die van de hele omgeving – niet ten goede komt.

Tijdens die heroïsche knokpartijen word je ook lastiggevallen door een aantal futloze militaire inspanningen vanwege het mensenras (er wordt gesuggereerd dat de robot ook door mensenhanden gemaakt is), maar die kan je zelfs in je voordeel gebruiken: een tank kan bijvoorbeeld worden vastgegrepen, om vervolgens in de tronie van de tegenstander te worden geïntroduceerd. Bijzonder grappig zijn ook de hordes joelende mensen die je voortdurend voor je voeten lopen, en waar je quasi tersluiks de poot op zet.

Het enige minpuntje is de logheid waarmee bepaalde karakters zich door hun omgeving voortbewegen. Dat houdt steek in verband met het hele opzet van het spel, maar gaat op den duur knap op je zenuwen werken.

War of the Monsters is zowaar meer leute dan je aankunt. Een compleet mesjoche beat ‘em up, waarin de zijdelingse schade die je aanricht bijna even plezierig is als het spel zelf.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.