Gameclassic: Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards

Voor een vijftienjarig joch dat in het derde middelbaar zat heeft ondergetekende, ergens in de zomer van 1988, bijzonder veel moeite gedaan om een veertigjarige softwareverkoper van de grond te krijgen. Mijn ouders hadden me het jaar daarvoor een Commodore Amiga-huiscomputer gekocht, vooral omdat er misschien wel “een toekomst zat in computers.” Ze gingen er dan ook van uit dat ik erop zou leren programmeren, of er andere toekomstgerelateerde dingen mee zou doen. Maar ik had iets veel beters te doen met die machine. Ineens had ik namelijk een parallel universum ontdekt in een “softwarepakket” dat ik met de post had besteld: een waarin bondage, gedwongen huwelijken in trouwkapelletjes en Spaanse Vlieg gewone dingen des levens waren. En waarin de censuurbalkjes vrolijk meehuppelden op de cadans van de vetzakkerij die ze moesten verbergen.

lslbox

Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards was het eerste mainstreamgame waarin seks een belangrijke rol speelde. Dat maakt het spel tot op heden nog een curiosum, want seks is nog altijd ondervertegenwoordigd in videogames. Onder de Europese PEGI-code kregen tussen 2003 en nu iets meer dan honderd games een 16+- of 18+-leeftijdskeuring uitgereikt omwille van de seks die erin voorkwam. Datzelfde keuringslabel ging naar meer dan duizend games voor hun gewelddadige inhoud. Maar volgens bedenker Al Lowe doe je de game onrecht aan als je claimt dat het gewoon over seks gaat. “De erotische inhoud in Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards was maar een vehikel om het belangrijkste element te verkopen: de humor”, zegt hij. “De twee hebben elkaar namelijk nodig. Als je probeert seks serieus te nemen in een videogame, ziet het er toch belachelijk uit. Zeker in de jaren ’80, toen de graphics er noodgedwongen cartoonesk uitzagen.”

In Land of the Lounge Lizards begon de double entendre-spuwende Larry Laffer, aan het begin van de reeks een veertigjarige maagd met een ophogend voorhoofd en een slechte adem, aan een carrière die een vol decennium overspant, en waarin hij opdook in zes avonturen. Nadat zijn bloemetje werd geplukt in de eerste titel, keerde het personage een jaar later al terug in Leisure Suit Larry Goes Looking for Love (in Several Wrong Places), een spel waarin seks duidelijk tweede viool speelde als je het vergeleek met het eerste. De volgende Larry-avonturen maakten min of meer dezelfde jojobeweging als de eerste twee: seksueel getinte avonturen keerden terug in Leisure Suit larry 3: Passionate Patti in Pursuit of the Pulsating Pectorals, maar verdwenen weer bijna volledig in Leisure Suit Larry 5: Passionate Patti Does a Little Undercover Work en Leisure Suit Larry 6: Shape Up or Slip Out!, om weer volle bak terug te keren in het veel meer risqué avontuur Leisure Suit Larry 7: Love for Sail. (Een vierde game werd nooit gemaakt, maar werd wel vaak vernoemd in de andere Larry-spellen.)

Lowe hield niet zo van Leisure Suit Larry: Magna Cum Laude, het recentste Larry-game uit 2004, waarmee hij niets te maken had. Er werd een nieuw hoofdpersonage gecreëerd voor die game, Larry Lovage, die het jongere neefje van Larry Laffer moest voorstellen, en aan zijn eerste jaar aan de unief begon. De ‘next-generation’-Larrygame, het allereerste dat naast de pc-uitvoering ook consoleversies kreeg (voor de PlayStation 2 en Xbox) , toonde een behoorlijke stijlbreuk met de oude spellen: verhaalelementen en logische puzzels werden eruitgezwierd, en vervangen door een vrijelijk exploreerbare wereld waarin het hoofdpersonage minigames kon spelen. De humor verschilde ook aanzienlijk van de oudere Larry’s: er werd veel, veel meer in geneukt (volgens Lowe is alleen al de openingssequentie van Magna Cum Laude vozer dan alle voorgaande Larrygames samen), gevloekt, en er werden continu scheten gelaten. “Het was alsof ik een video ontving van de kidnappers van mijn zoon”, zegt Lowe. “Je bent blij dat hij nog leeft, maar kijk wat ze ermee hebben gedaan!”

Eén ding deed Magna Cum Laude echter precies juist: Larry Lovage bleef, net als oompje, een sympathieke loser. Maar het was anders dan in het eerste Larry-game, waarin zelfvernedering eigenlijk een noodzakelijke vaardigheid is om het spel tot een goed einde te brengen.

Je verliest in The Land of the Lounge Lizards bijvoorbeeld – noodgedwongen – je maagdelijkheid aan een hoer. Maar om tijdens dat partijtje geen seksueel overdraagbare ziekte op te lopen, moet je eerst naar de winkel achter een pakje condooms. De eigenaar van die nachtwinkel stelt je allerlei overbodige vragen over je voorkeur van rubbertje (chocolade- of aardbeiensmaak? Zacht of geribbeld?), om die vervolgens luid te exclameren aan de andere klanten.
Na de hoer kom je een vrouw tegen voor wie je allerlei cadeautjes moet kopen, aan wie je grote geldbedragen moet overhandigen en waarmee je eerst nog moet trouwen voordat je van bil kunt, om vervolgens – vastgebonden op het bed in de huwelijkssuite die je zelf hebt betaald – te worden verlaten. Dan besluit je om een andere vrouw, een veiligheidsagente, Spaanse Vlieg op te voederen, om haar vervolgens recht naar haar vriend te zien stuiven.

“Ik wilde een videogame maken over romantiek en seks, maar dan met een protagonist die geen verstand heeft van vrouwen”, zegt Lowe. “Dat was het leuke voor mij, een verhaal vertellen over een gast die het slachtoffer is van alle grappen. Er waren toen veel te weinig antihelden in videogames, en dat geldt eigenlijk ook nu nog.”

Advertenties

Reacties zijn gesloten.