Gameclassic: ‘Rolling Thunder’

Ku-Klux-Klanners met een purperen kapje over het hoofd, die een vreemd vreugdedansje doen als ze jou, arme speler, hebben omvergelegd? Dit moet Rolling Thunder zijn, de zijdescrollende shooter van Namco. Ondergetekende speelde het spel destijds op zijn Commodore Amiga en in de speelhal, maar die laatste versie is de enige die de tand des tijds wist te doorstaan. In Rolling Thunder speel je een geheimagent met de naam Albatross, die mede-agente Leila uit de kladden van de schimmige Geldra-organisatie moet redden. Dat ‘schimmig’ is een understatement: alle agenten zijn gemaskerd, en hun baas is een soort trolachtig wezen dat hen toespreekt vanaf een groot monitorscherm. En jazeker, geregeld laat hij de obligate ‘Mwahahahaha’-bulderlach horen.

na11
Het is je job om binnen te dringen in het ondergrondse, en door tegenstanders vergeven, bolwerk van de organisatie. De booswichten komen van links én van rechts, en tot overmaat van ramp is het hoofdkwartier van de Geldra’s vergeven van kleine kamertjes, waaruit ook van die gemaskerde rotzakjes kunnen komen uitgespurt. De graphics van de arcadeversie waren bijlange niet kwaad, zo blijkt meer dan twintig jaar later, al ziet het hoofdpersonage eruit alsof hij wel een shotje vitamine C kan gebriken. Het achtergrondmuziekje blijft nog uren nadat je de console hebt uitgeschakeld in je hoofd drummen. Al even opzwepend is de actie, al vind ik de moeilijkheidsgraad nog steeds een tikkeltje overdreven. Tip: rantsoeneer zo veel mogelijk je munitie, want ergens halfweg elke level komt er een moment waarop je wenste dat je nog spaarzamer was geweest.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.