Exit Grand Theft Auto IV

Met een speelduur die tegen de 40 uur aanschurkt heeft ondergetekende, eindelijk, Grand Theft Auto IV uitgespeeld. Ik blijf bij de scores die ik aan het game had toebedeeld toen ik het recenseerde (en, helaas, slechts 15 procent ervan had afgerond), alleen zitten er hier en daar een paar kleine maar vervelende foutjes in: nadat je het hebt uitgespeeld, word je bijvoorbeeld af en toe nog eens opgebeld door een personage dat tijdens de finale de pijp is uitgegaan.

Inderdaad, je kunt nog rondlopen in GTAIV NAdat de aftiteling loopt. Dat geeft je de kans om een paar ‘blue character missions’ te spelen (missies uitvoeren voor een paar personages die je willekeurig op straat tegenkomt) of een paar auto’s te pikken voor wat uiteindelijk het leukste personage is gebleken: steroïdenjunkie Brucie Kibburz.

Paar grappige dingen ontdekt toen de aftiteling liep en ondergetekende ondertussen triomfantelijk een biertje opentrok: er zit geen enkele min of meer bekende acteur in het game, maar de dj’s van de radiostations zijn wel types als Iggy Pop en Juliette Lewis. Bovendien zie ik dat de ‘smoelen’ in het game zijn gemaakt door een Belgisch bedrijf, wellicht u en zeker mezelf niet onbekend: Eyetronics uit Heverlee. Waarom communiceren zo’n gasten dat niet?

Er zijn weinig mooiere momenten in de gamegeschiedenis dan wanneer een bepaalde game een keerpunt betekent in zijn genre. We zagen het begin jaren ’90 bijvoorbeeld gebeuren in Wolfenstein 3D, dat zich voor het eerst in een volledig driedimensionele wereld afspeelde, en acht jaar later leerde The Sims ons dat de hoofdrol in games niet noodzakelijk moet worden gespeeld door een supermens.

Met GTA IV hebben misdaadgames voor het eerst een voorsprong genomen op misdaadfilms wat volwassenheid betreft: niet langer worden de schabouwelijkheden die een misdadiger uithaalt veroordeeld of verheerlijkt, maar ze worden geduid vanuit zijn sociale achtergrond. Amerikaanse misdaadboeken (met bekende schrijvers als Dennis Lehane en George Pelecanos) en tv-series (zoals The Wire en The Sopranos) braken al eerder met dat stramien waarin ofwel voor de goeden, ofwel voor de slechten werd gesupporterd: elk personage in die boeken en reeksen, en dus ook in Grand Theft Auto IV, is op zijn eigen manier een klootzak. Alleen leert de lezer, kijker of speler een belangrijke les, want er wordt ook getoond waarom al die personages zo’n klootzakken zijn geworden. Dat had ondergetekende, na zestig intensieve uren Grand Theft Auto IV, ook eens graag rustig achteruitgezakt in de cinema gezien.

En nu wordt het tijd om af te kicken. Want het universum van ‘Grand Theft Auto IV’ zoog ondergetekende zodanig binnen dat het nog wel eventjes duurt voordat hij de game echt kan klasseren. Maar er ligt nog materiaal genoeg te wachten: Fallout 3 zou, met een beetje geluk, wel eens de tweede game kunnen worden die ik dit jaar nog uitspeel.

grand-theft-auto-iv

Het moet niet altijd een beeld van Niko Bellic zijn. Bovendien houdt de auteur van deze blog van vrouwen waar een beetje 'pak' aan is.

Advertenties

Reacties zijn gesloten.