Gameclassic: Grim Fandango (1998)

(Dit is een soort ‘nul-post’. Gewoon om mezelf, en eventuele vroege bezoekers, te tonen hoe het eruit zal zien. Een episode uit de categorie ‘Gameclassic’: nabespreking van het videogame Grim Fandango uit 1998.)

Voordat LucasArts zijn Star Wars-merknaam begon te plakken op alles wat het de deur uitjoeg, stond het bedrijf bekend voor zijn prima adventuregames: titels als Maniac Mansion, Zak McCracken and the Alien Mindbenders, Indiana Jones and the Fate of Atlantis en Sam & Max Hit the Road komen bijvoorbeeld uit die stal. Grim Fandango was niet alleen het allerlaatste game uit dat rijtje: het was ook zonder enige twijfel het allerbeste adventure game dat het ooit maakte.
Helaas werd dit game ook zowat de hekkensluiter van een genre. Tegen 1998 hadden 3D-actiespellen hun doorbraak geforceerd, en doken elementen die het adventuregame de twintig jaar daarvoor zo groot hadden gemaakt – een verhaallijn en situatiepuzzels – op in poepgewone videospelletjes, meestal als een soort intermezzo voor het gewoonlijke hak- en schietwerk. Wat als gevolg had dat games die uitsluitend op die kenmerken dreven onverwacht snel uit het winkelrek verdwenen.
LucasArts deed nochtans goed zijn best om Grim Fandango mee te laten gaan met zijn tijd: het game kreeg als eerste in de LucasArts-catalogus een volwaardige 3D-engine in zich, en dankzij de unieke grafische vormgeving ziet het spel er nu, wanneer we het na tien jaar herspelen, nog opvallend fris uit. Want Grim Fandango toont als geen ander game dat de artistieke top niet hoeft te worden bereikt met grafisch realisme: vooral door de unieke setting (een soort film noir, compleet met jazzsoundtrack, die zich afspeelt in het Azteekse vagevuur) werd dit game een helaas zo goed als vergeten klassieker. En hoofdpersonage Manny Calavera een miskende antiheld.

grim-fandango-melange

Advertenties

Reacties zijn gesloten.